vaincre
[vɛ̃kʀ]verbe transitif Conjugaison
1. | [battre] انْتَصَرَ عَلى vaincre l'ennemi انْتَصَرَ عَلى العَدوِّ le champion a vaincu tous ses adversaires انْتَصَرَ البَطَلُ على كُلِّ مُنافِسيهِ |
2. | [surmonter] تَغَلَّب عَلى vaincre la maladie تَغَلَّبَ عَلى المَرَضِ |
