jaillir

[ʒajiʀ]
verbe intransitif Conjugaison

1.	[gicler]     تَدَفَّقَ  jaillir de     تَدَفَّقَ مِنْ

2.	[surgir]     بَرَزَ (–ُ)  une bonne idée a jailli dans la conversation     بَرَزَتْ فِكْرةٌ جَيّدةٌ خِﻻلَ الحَديثِ  un cri jaillit de la nuit     تَعالى صُراخٌ مِنْ عَتْمةِ اللَّيْلِ