hurler
[ʼyʀle]verbe intransitif Conjugaison
صاحَ (–ِ)
il ne peut pas parler sans hurler ﻻ يَسْتَطيعُ أَنْ يَتَكَلَّمَ إﻻّ بِصَوْتٍ عالٍ |
hurler de rire قَهْقَهَ مِنْ شِدّةِ الضَّحِكِ |
hurler de peur صاحَ مِنَ الخَوْفِ |
hurler de rage اسْتَشاطَ غَيْظًا |
